Bir yol hikayesi

Bu yazı okuduğumda içimi ısıttı. Yazının orjinaline buradan ulaşabilirsiniz.

Sizinde içinizi ısıtması dileğiyle.

Bir yol hikayesi

bir çocukla tanıştım. adı volkan… 11 yaşında. kirli ellerinin, yırtılmış volkan yazılı fenerbahçe formasının, en az 3 numara ayağına büyük gelen terliklerinin içinde öylece baktı bana. kısa sürdü bakışmamız … sonra geldi yanıma…
-abla sen de mi fenerlisin…?
sarı lacivertti benim de tisortumun renkleri
-evet
dedim.
-sen de fenerlisin belli oluyor.Formanda yazan senin adın mı kaleci volkanın adı mı?
-Volkan abinin adı.
-Peki seninki ne?
-Umut…
-En çok Volkan demireli mi seviyorsun?
-takımı çok seviyorum ben abla, ama volkan abimin yeri ayrı…
-Neden?
-abim vardı benim öldürdüler, adı volkandı.kaleci volkan abiye benzerdi. ben onu çok severdim.şimdi hem fenerin kalesini koruyor hem de bana abimi hatırlatıyor.
-Forma alalım mı sana ?
-Almayalım, bu abimden bana kaldı.
-Okula gidiyor musun?
-Gidiyorum.
Elindeki mendillere daha sıra gelmemişti. Sanki yüzyıllardır yalnızdı,yüzyıllardır kimse onu görmüyordu.Ya da o görünmek istemiyordu.Birden çıktı karşıma, gördük birbirimizi. Mendillere sıra hiç gelmedi. o an kazanacağı üç beş kuruşun bir önemi yoktu belli ki.İnsan böyle zamanlarda okul nasıl gidiyor karne nasıl geldi diye soramıyor…İstiyor ki hayat nasıl, zor mu gerçekten çok.nasıl başa çıkıyorsun. Gözlerine biraz uzun baksanız anlıyorsunuz nasıl başa çıktığını aslında. yalnızlığı, abisinin acısı, hayat, okuma isteğiyle elindeki kağıt mendiller arasında gidip gelen yaşama rağmen dimdik ayakta. İçi nasıl derseniz, anlatması biraz güç. zayıf bedeninde tonlarca ağırlık taşıyor da bir kişiye hadi bir omuz at da yardım et demiyor sanki.
Kimbilir, belki de adının umut oluşundan. adını da abisi koymuş…
sonra aramızda yine saniyeler süren derin bir sessizlik.11 yaşında bir çocukla hiç konuşmadan anlaştık bu akşam.
-abla ben gideyim kardeşim az yukarda gözümün önünde olsun.
-tamam git.birşey ister misin benden?
-hayır abla, güzel gülüyorsun hep gül olur mu…
-tamam sen de gül ama söz mü.
-….. sessizlik.
ve umut gitti.arkasından baktım biraz. dönüp bakmadı hiç. elini kaldırdı ve el salladı.hala orada olduğumu biliyordu.
umut gitti…
dilerim umduğu hayata en kısa sürede ulaşmak üzere…

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s